Als zelfs tandenpoetsen soms te veel voelt…
…dan is dit boek misschien voor jou.
Niet omdat het alle antwoorden geeft, maar omdat het geschreven is door iemand die zelf weet hoe een depressie je leven volledig kan overnemen. Zonder clichés. Zonder de boodschap dat je alleen maar positiever moet denken. Wel met herkenning, inzicht en praktische stappen die mij hebben geholpen om langzaam weer vooruit te kijken.
Toen sterven
niet meer hoefde
Van depressie naar euthanasie… en onverwachts weer terug naar het leven
Een depressie verandert niet alleen hoe je je voelt, maar ook hoe je naar jezelf, naar anderen en de toekomst kijkt. Wat ooit vanzelfsprekend was, kan ineens onvoorstelbaar veel energie kosten. Ik weet hoe dat voelt.
Acht jaar lang leefde ik met een ernstige, persisterende depressie. De laatste twee jaar daarvan doorliep ik het euthanasietraject. Niemand verwachtte nog dat ik zou herstellen. Ik zelf misschien nog wel het minst.
Toch liep mijn verhaal anders.
In ‘Toen sterven niet meer hoefde’ vertel ik openhartig hoe uitzichtloosheid voorzichtig weer plaatsmaakte voor hoop. Niet om een blauwdruk voor herstel te geven, maar om te laten zien dat zelfs wanneer alles verloren lijkt, een andere afloop soms toch mogelijk is.
Bestel het boek
Voor mensen die alles al hebben geprobeerd
Misschien heb je al therapieën gevolgd, gesprekken gevoerd of behandelingen gehad. Misschien heb je alles gedaan wat mensen je adviseerden, terwijl het gevoel bleef dat er niet veel echt veranderde.
Dan heb je misschien geen nieuwe motivatie nodig.
Misschien heb je behoefte aan een ander inzicht.
Dat is waar dit boek begint.
Je hoeft vandaag niet gelukkig te worden
Misschien is het genoeg om vandaag alleen nieuwsgierig te zijn.
Dit boek vraagt niet van je om je leven in één keer te veranderen. Alleen om de eerste bladzijde te lezen. Daarna volgt de volgende stap vanzelf.
Daarom kun je ook eerst gratis de inleiding en het eerste hoofdstuk ontvangen als je dat liever zou willen..
Ontvang gratis het eerste hoofdstuk
Depressie liegt tegen je
Een depressie kan je ervan overtuigen dat niets meer helpt. Dat je altijd zo zult blijven. Dat anderen beter af zijn zonder jou en dat de toekomst niets meer te bieden heeft. Dat het alleen maar erger wordt.
Bedenk dan dat suïcide een permanente oplossing is voor een tijdelijk probleem. Alleen doet de stoornis je geloven dat het helemaal niet tijdelijk is.
In dit boek beschrijf ik hoe die gedachten ook mijn werkelijkheid werden. En hoe er, heel voorzichtig, weer ruimte ontstond om anders naar mezelf, mijn leven en mijn toekomst te kijken.
Misschien hoef je niet harder je best te doen
Wie depressief is, krijgt vaak goedbedoelde adviezen. Ga wat meer naar buiten. Zoek afleiding. Denk positief.
Maar motivatie is meestal niet het probleem.
Een depressie verandert de manier waarop je denkt, voelt en handelt. Het is een stoornis en het heeft aandacht en soms stilte nodig.
Voor wie is dit boek?
Dit boek is geschreven voor mensen die worstelen met een depressie, een trauma of suïcidale gedachten. Voor mensen die soms geen raad meer weten met hun leven en verlangen naar een verhaal waarin zij zich kunnen herkennen. Dat hoop biedt op een weg uit depressie.
Maar het is er ook voor partners, ouders, kinderen, vrienden en hulpverleners die willen begrijpen wat psychisch lijden werkelijk met een mens doet.
Naast mijn persoonlijke verhaal bevat het boek praktische stappenplannen voor mensen met een depressie én voor hun naasten.
Lees meer over voor wie dit boek is
Wanneer je niet meer wilt leven, komen de grote vragen vanzelf
Wie langdurig depressief is, denkt vaak niet alleen na over het leven, maar ook over de dood.
Bestaat er een leven na de dood?
Is er een God?
Heeft een mens een ziel?
Niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat je zoekt naar antwoorden wanneer het leven ondraaglijk voelt.
Ook die vragen kwamen op mijn pad. In dit boek schrijf ik daar open over. Niet om iemand ergens van te overtuigen vanuit oude tradities, maar omdat ik weet hoe belangrijk deze vragen kunnen worden wanneer je geen uitweg meer ziet.
Lees meer
Over Raphaël Creemers
Ik schrijf niet over depressie vanuit een studie of een theoretisch model. Hoewel ik wel agogisch opgeleid ben.
Ik schrijf vanuit een periode waarin mijn eigen leven vrijwel volledig stil kwam te staan.
Juist daarom weet ik hoe uitzichtloos een depressie kan voelen. En juist daarom wilde ik mijn verhaal opschrijven. Niet omdat mijn weg ook jouw weg zal zijn, maar omdat hoop soms begint bij het verhaal van iemand die begrijpt hoe diep een depressie kan gaan en er toch wist uit te komen.
Lees meer over Raphaël
Dit zeggen lezers over het boek
Een boek over depressie, suïcidaliteit en het euthanasietraject vraagt om vertrouwen.
Daarom laat ik op deze plek graag de mensen aan het woord die het boek al hebben gelezen en hier iets durven te schrijven.
Ondanks dat ik u niet persoonlijk ken heb ik uw levensverhaal uit nieuwsgierigheid gelezen en ik herkende mijzelf enorm erin. Mooie mensen bestaan en dat maakt me blij!
Wat leest het eerste hoofdstuk al verhelderend. Het is herkenbaar en het maakt me zeer nieuwsgierig naar het boek!
Wat ik tot nog toe heb gelezen klinkt erg als mijn huidige situatie. Ik ben 37 en heb al bijna 7 jaar een zware depressie. Ik ben hierdoor steeds meer mensen kwijtgeraakt en steeds meer afgezonderd gaan leven. Ik sta nu ruim een half jaar ook op de wachtlijst bij het Expertisecentrum Euthanasie.
Als professional in de GGZ ben geïntrigeerd door de titel van het boek “Toen sterven niet meer hoefde”. Als partner ben ik nog meer geraakt door het geschetste traject van depressie naar euthanasie en onverwacht herstel.
Dit lijkt me een boek waar heel veel mensen iets aan kunnen hebben. Het geeft iets van verbinding in alle eenzaamheid. Mijn oudste zoon heeft 2 pogingen gedaan uit het leven te stappen. Zelf heb ik ook lange periodes van depressie gehad, en zit er nu weer in. Ik kijk erg naar je boek uit, dankjewel dat je het geschreven hebt, en je moed er open over te zijn. De zin :” Ik verdraag geen mensen om me heen, terwijl ik zo verlang onder echt diep contact en echt verbinding, die raakte me, wat herkenbaar … Die eenzaamheid.
Ook wij als ouders staan met de rug tegen de muur. Dochter gaat het 2e gesprek in met het Expertise team voor Eutanasie. Het psychisch geestelijk lijden is zo zwaar dat ze ook moe gestreden is nu na 12 jaar alle behandelingen en medicatie. Altijd gestreden.
Wij en zus kunnen haar nog niet laten gaan maar begrijpen haar in alle gevoelens.
Ik werk zelf in de GGZ en heb momenteel een cliënt die ook een euthanasie traject volgt, omdat hij helaas geen vertrouwen heeft om ooit weer beter te worden. Ik als naaste probeer het een plek te geven. Daarom zou ik mij graag willen verdiepen in het begrijpen van zijn psychisch lijden en zijn keuze.
Ik ben zeer geïnteresseerd. Als vrijwilliger van een hulplijn heb ik vaak bellers aan de telefoon die in een depressie zitten. Ik ben erg benieuwd naar jouw verhaal.
Ik vind ook het stappenplan heel krachtig op het eind. Mag ik dat gebruiken in een gesprek met patiënten?
j. Wat mij het meest is bijgebleven, is de verandering die gaandeweg in jou zichtbaar wordt. Je eerlijkheid is hartverwarmend. Je laat zien hoe sterk gedachten, overtuigingen en ervaringen uit het verleden een mens kunnen bepalen. De passages waarin je beschrijft dat je op zoek ging naar antwoorden over de dood en onderweg steeds meer over het leven ontdekte, vond ik mooi. Je doet nergens voorkomen alsof er een eenvoudige oplossing is voor een depressie, maar je biedt wel houvast. Ik hoop dat je boek veel mensen bereikt. Niet alleen mensen die zelf worstelen met psychisch lijden of een euthanasiewens, maar ook naasten en hulpverleners. Mieke, verpleegkundige